Stonesgevoel

Herbelevingen vinden plaats en de herkenning is groots. Ogen sluiten zich, vrouwen vallen en mannen bekennen kleur.

Wat is dat eigenlijk het Stonesgevoel? Van je kent het en je weet het. Stonesgevoel, wil ik hier iets over schrijven. Ik ga maar eens een poging wagen. Je kunt ten slotte nooit weten.

Laatst speelde we met de band in Lion op een festivalletje als hoofdact. De energie doordrong het aanwezige publiek dat voornamelijk bestond uit warrige Fransen in loslopende drank. Het festivalterrein was rokerig.

The Stolling Rones treden op. Men staart je aan. Monden vallen open. Zo van de reknek en de gespitste oren. Fransen op een andere planeet. We zaten er midden in. Wie was ik en waar ben ik staat op ieders voorhoofd geschreven. Het is het feest van de herkenning.

Het concert was als geen ander. Drie uur had de band gespoten en bleef komen. Half gaar ga ik later backstage. Lekker stil hier. De alcohol stroomt. Ik voel me onwerkelijk. Het moment is dan daar in een kleedkamer waar ik mij laat gaan.

Het geluid van de Stones. Vreemde gewaarwording was dat. Ik ging zitten en zakte onderuit. Shit, ik speel dit liedje al 20 jaar. De Stonessound neerzetten. Er was iets dat ons greep ooit. We waren niet de enige. Miljoenen gingen met ons mee in het.... Stonesgevoel.

Het festival immidels vierde verder. Gaap.... gaaaaap..... Het zware bonken van grote boxen in de verte. Dromerig keek ik naar het raam van ons kleedhok. Zo'n degelijk oud kozijn met vier ruitjes was het. De spiegeling erin bood rare schilderijen. Maligoonsachtige kunstwerken gemaakt door peuters. Een hoer met uitgelopen make up. Daar zit je dan. Ik voelde me goed, mooi veldje met uitzinnig publiek.... bla.. bla.. bla...zzz.zz.... Plotseling schrok ik overeind. Holle ogen staarden me aan. Zwart en duidelijk buiten. Dwaas stond ik op en viel. Met bierdoppen in mijn knieën opende ik het glaskoor en keek een straat in. De ogen waren weg.

Een redeloos verzet bood zich nog aan. Toen stond ik buiten. Flarden tekst schoten me te binnen. Nevel koelde mijn gezicht.... baby don't stop.. hoorde ik.... Baby don't stop...in ya crossfire hurricane... Mijn achtervolging had Lion al verlaten toen de holle ogen ineens daar waren. Uhhhh... mo.. monsieur.. hallo. he... stop. ho.. ff.. wie bent u??, hijgde ik in debiel Frans.

Mijn maag brandde en waar was mijn laatste Rennie? Alles leek eeuwig in de regen. Mag ik even weten wie u bent?, vroeg ik nog eens. De holle ogen keerden zich om maar ik zag niets. Brrrrr. Ik ben het Stonesgevoel... sneerde het door de nacht.... ik weet alles van de Stones.... ik heb ze gemaakt... i hope you quess my name...ha... haa... gebakken en geplukt heb ik ze.... en jij wilt weten wie ik ben.... wat het Stonesgevoel is.... ha... ha... ha..... haaaa.. eikel.

Stonesgevoel is deelname in het onmeetbaar illusionisme... ha.. ha... Jagger en de Stones bestaan helemaal niet...  iedere aardsukkel draagt Rolling Stones in zich mee... een collectief zonder uitzondering... ha... ha... ha... dat is het.. Stonesgevoel.. Hier pak aan Jick Magger..  zei hij en bond snel een staaf dynamiet om mijn nek. Daar gaat je Stonesgevoel... 2...3..4... Hersenpap schoot de ruimte in en de poort stond open. Even mocht ik naar binnen kijken. In een ravijn zag ik duizenden Mick Jaggers in een rij staan. Ze hadden mijn masker op en baden het Wilhelmus.

Ik voelde een hand zachtjes in mijn kruis. He baby.. wat hebben we genoten vanavond.. wil je nog wat hebben? Een zwarte Française keek me zwoel aan. Umm.. ja schat graag... ik wil wel iets...

Wat lag je te doen, vroeg ze fluisterend. Ach, niets... ben even weggelopen. Ik droomde. Ik droomde van het Stonesgevoel. Het zou me volgen. Ik werd wereldberoemd. Ik zette de Rolling Stones op de kaart en schreef liedjes over rukkende duivels in gouden pakken. Songs over chicks in de mist. De gemene deler verzamelde aanhankelijkheid. Ik was koning, werd een handelsmerk en richtte levens in. Rock and Roll had mijn beeld in de jongensdroom en het meisjeshart. Het gevoel.... het Stonesgevoel is wat ik deelde.

De Française was ademloos. Haar lippen krulden. Ze begreep niet veel van mijn Dutch gebrabbel. Ik houd van jou.. zei ze hees... jij bent mijn Mick Jagger.. Ik duwde haar weg en rende het festivalterrein op. De jongens stonden daar gezellig te lachen.

De volgende middag probeerde ik mijn wanen te delen onderweg. Keef overhelde meteen. Wat zeggen jij... klonk het oostelijk. De bus brulde het uit.

Langs de weg zag ik een Frans minirokje liften. Achter haar in het maïsveld stond een vogelverschrikker met een stijve lul.

pat