Gevangenis-concert

The Stolling Rones gingen optreden in een gevangenis ergens in de buurt van Maastricht. Al vroeg verzamelen met de band en de hele set mee. Iedereen zag er pico-bello uit. Fred onze geluidsman zou vanuit Zeeland komen. Tijdens de koffie keken we elkaar eens bedenkelijk aan. Sjonge, jonge wat zal dit worden, spelen voor psychopaten, moordenaars en verkrachters. Niet iets dat we iedere week doen, maar toch Rock and Roll.

De rit heen, in de bandbus was zo als altijd erg gezellig. Er werd wel heel vroeg gestopt om koffie en gehaktstaven te scoren bij de ons welbekende tankstations. Meestal gaat dat zo. Op de heenreis koffie met gehaktstaven en een peuk. ’s Nachts terug op de parkeerplaatsen lallen over het optreden en in de sloot urineren.

Een ruim uur later kwamen we in het zuiden aan.

Na het aanmelden op het zwaarbewaakte gevangenisterrein, werden we direct verzocht alle telefoons en fototoestellen in te leveren. Paspoortcontrole en door de metaaldetector volgden direct. Fred, onze geluidsman was inmiddels ook gearriveerd en werd vanwege zijn afschrikwekkende uiterlijk geheel ontmanteld en gefouilleerd.

De sfeer in de band was wat strak en een ieder had zo zijn eigen idee over de situatie. Een gevangenis. Vreemd gevoel krijg je, wanneer de ene na de andere poort en deur hard achter je gesloten wordt.

Mannen in blauwe pakken, gestoken in riemen met knuppel en handboeien leidden ons door een doolhof van gangen en gewelven om uiteindelijk via een grote koepel in een naargeestige sportruimte aan te komen. Alles wat er maar in een dergelijk zaaltje hoorde, was weg gehaald i.v.m. de beveiliging. Stoelen zouden naar ons toegesmeten worden, werd er nog complimenterend aan toegevoegd door een van de bewakers.

In de normale entourage van een café is er gezelligheid en kan de concertbezoeker het zich gemakkelijk maken en van alles bestellen. Dit keer dus niet. Het sporthalletje zag er saai en kaal uit. Geen podium, geen bar en ijzig T.L. licht. Kort gezegd een makabere sfeer.

Tijdens de soundcheck, bleek Freds vrees gegrond. Het meesterlijke geluid van The Stolling Rones verzoop ter plekke en galmde de pan uit. Shit, shit en nog eens shit. Alles bij elkaar opgeteld een ramp. Slechte zaal en een slecht geluid. Hoe konden we de aandacht van het toch al opgesloten publiek vasthouden.

Het liep tegen half 3 en in de gangen nabij de sportzaal hoorden we de meute aankomen. Het geluid van brullende leeuwen in een holle kelder op weg naar het enige schaap in de omgeving deed zich het best vergelijken.

Gelijkvloers, zonder podium, niet roken en geen consumpties. Ik herinner me dat de gevangenen de zaal in renden en direct op ons afgestormd kwamen. Op een meter afstand keek men ons verwilderd aan en begon men hysterisch van alles te roepen. Ik seinde en we begonnen met Satisfaction. I can’t get noooooo satisfaction…. Ben beukte er hard op los en de snijdende gitaarsound van Boudy deed de krijgers vlak voor ons enigszins terugdeinzen. Heee hee heeee that’s what I say…..

Oogcontact werd vermeden en de band deed zijn ding. Boem boem boem… Een aantal gevangen sloegen hard tegen de muren van de sportzaal. Er hing een gespannen sfeer en ik zocht na het derde nummer contact het publiek…. Zijn er hier Stonesfans in de zaaaaaaaaalllll!!!! Een luid gebrul en geschreeuw, was het antwoord… Van ja… jaa.. jaa. tot de meest verschrikkelijke verwensingen. Brrrrrrrr…..

Het leek alsof we in een film zaten. We zagen van alles gebeuren en onze vette Hampton ’81 sound omlijnde het geheel prachtig. Na het zesde nummer klikte de baas van het groepje tegen de achterwand met zijn vingers, direct stoven bijna alle oosterlingen naar de uitgang. Ook een veel te dikke man in een rolstoel die ons bewegenloos had zitten aangapen verliet de zaal onmiddellijk.

Tijdens het spelen zag ik Fred vreemde bekken trekken.Wat onze geluidsman ook probeerde het lukte niet structuur in onze sound te krijgen. Het leek de helft van de gevangenen trouwens niets uit te maken. Luid gillend sloten ze ieder nummer af.

Naar mate het concert vorderde lukte het ons het te pieken. We besloten het concert met een ballad. Angie…. I still love you baby…. Everywhere I look I see your eyezzzzz… Het zaaltje werd ineens vrij rustig. Gevoelige klanken en smeltende harten.

We sloten het optreden af met Midnight Rambler... The one you never seen before…oeee yeah… Enige consternatie ontstond nog, toen ik een paar gevangenen na onze laatste noot, een demo gaf. Direct na overhandiging werden ze door de bewaking tegen de vloer gewerkt en werd onze demo geconfisceerd voor drugscontrole. Pardon, helemaal vergeten, verontschuldigden wij ons nog…

En toen…. alsof er iemand op een knop drukte….. was de gymzaal leeg, waren de gevangen weg en was het muisstil. Beduusd keken we elkaar aan… was dit Rock and Roll… Ja… dat was het zeker. Dit was Rock and Roll….

De fles whisky die we later bij Fred thuis… in rap tempo achterover sloegen, smaakte net zo lekker als het door de poort van de gevangenis naar buiten rijden met gierende banden…

pat