Gehaktstaven on the road

The Stolling Rones waren weer gevraagd op de internationale Stonesdag in café Altstadt. Een   prachtig bruin café in het centrum van Eindhoven. De kroeg is eens per jaar het Mekka van de echte Stones-diehards. Met z'n allen leeft men daar naar toe. Deze top-meeting laat zich het best omschrijven als, ontegenzeggelijk het meest betrokken Stonesfeest. Ook The Stolling Rones waren na rondtoeren door vele schappen, blij terug te zijn op fans veler verzoek.

Zondagochtend. Tijd om te gaan. Het niet uitslapen was voor de groep een oude uitdaging. Een ieder kwam zo rond elven aan op het verzamelpunt. Prima. Passanten moeten gedacht hebben:  een stelletje grafkoppen op zoek naar kisten. De band was er klaar voor. Eerst het in laden van de bus. Nee, eerst koffie. Nee, eerst de bus inladen en dan koffie. Het inladen van onze bus doen wij dus zelf. De roadies zijn al jaren geleden vertrokken. Mede op verzoek van Charlie. Charlie vond (nog steeds) het leuk om zelf te sjouwen. Het schept een band in de band en brengt allerlei fijne nostalgische gevoelens naar boven. Klopt.  Zo ook die morgen. Ik herinner me nog alle busjes van de afgelopen 25 jaar. Laveloos en half kotsend stonden we vaak te waggelen op onze poten. ' s Nachts door te veel drank en 's morgens van te weinig. Maar oké het schept een band.

Na een uurtje bus-inlaad-puzzelen eindelijk op weg naar de eerste gehaktstaafstop. Ik heb nooit goed begrepen waarom muzikanten gehaktstaven gaan eten. Nog even terug in de tijd. Ik denk dat ik over de jaren heen het groepje muzikanten waar ik mee samengewerkt heb zo'n 3700 gehaktstaven zag eten. Over de zelfde periode dronk ik ongeveer 28.000 kopjes koffie. Moet kunnen.

Café Altstadt zag er fraai uit. De voorkant van de kroeg was weer uitgebouwd met een tentje. Robbie Stone heeft het toch mooi voor elkaar. Hij is de grote man (braveheart) achter de schermen. Robbie Stone organiseert dit festijn al jaren en is een begrip in serieus Stonesland. Dan naar binnen. De kroeg was reeds voor de helft gevuld met fans. Sjonge jonge. Zelf kom je naar gehaktstaven stinkend binnen en ziet dan in kontrast, ijverig achteroverslaande bieren vertrekken in dorstige kelen. Het is dan 1 uur in de middag en men is blij dat men het leven heeft.

Echt leuk om hier weer eens te zijn. Het opbouwen ging soepel en de nieuwe geluidsmensen deden alles snel en vakkundig. Na de soundcheck op naar het 2e keuze menu om de hoek. Patat met frikandellen en jawel hoor.... men bestelde, en hoe kan het ook anders een gehaktstaaf. Men is dan volledig in zijn element. Half voorovergebogen over een Actueel een gehaktstaaf eten. Een mooi plaatje.

Terug in het café was het tijd. Het kleedhok boven het café was bereikbaar via een smalle en vooral steile trap. Van te voren kan ik me weinig voor de geest halen, hoe een tent er ook al weer uit zag. Het feest van de herkenning is altijd mooi. Soms kom ik ergens na jaren en denk ik, oohh ja.... Dat was toen en toen met die en die....

De zaal was bomvol inmiddels en de band begon. Kick on the starter... give it all you got.... Het is echt een feest om met de groep te spelen. Een stelletje ongeregeld dat is het, maar zodra Charlie aftikt is het klik. De machine gaat aan en is niet meer te stoppen.

In de pauze liep ik naar boven. In de kleedkamer zag ik onze bassist met zijn volgelinge. Een donkere schone die hem al maanden achterna zit. Gehaktstaven.....??  We laten de man dan alleen en gaan quasi verontwaardigd terug de zaal in.

In de 2e set kwamen er zeer jonge fans het podium op. Twee dappere meisjes van 4 en 7 jaar. Ze wilden graag optreden en zingen. Geweldig. De jongste van de twee deed het. Met de microfoon stevig in haar kleine vuistjes  zong ze....  I know....  it's only rock and roll.... and I like it.... Steeds weer en weer... Ik denk dat dit een belangrijk moment was.

De show was goed en de zaal zong uit volle borst mee. Haaaa haa haaa haa ha oeeeeee yeaaaaahh... Men kon er geen genoeg van krijgen. Het is voor de band geweldig, onderdeel te zijn van zo'n massale sfeer. De intensiteit en betrokkenheid op zo'n zondagmiddag is iets waar The Stolling Rones en fans naar terug zullen komen. Een niet uitgesproken deal. Een overeenkomst die harten gelijk stemt. De sound en de vraag van de ultieme passie. Het meedragen van dat oergevoel wat wij het Stonesgevoel noemen.

Op de terugreis deden we alles nog eens dunnetjes over... Lekker gespeeld, een goed optreden. Dan even stoppen bij de pomp voor een peuk. Verder op staat een bankje en daar gaan we zitten. Ik hoor iemand zeggen: even binnen een gehaktstaaf halen. Dromerig laat ik mijn blik over de mist van het naast gelegen weiland glijden en zweef weg.

pat