Creamy Cockroaches

Oké, Charlie en ik een weekje naar Londen. Yeah... hear the diesel drumming. Even bij onze Engelse collega's The Rolling Stoned rond neuzen. Ja ja, hiep hoi. The Rolling Stoned is de Stones tribute-band van de U.K.

De wegen richting Calais waren lang en het landschap eentonig. Hoe verder men zuidelijk afzakt hoe onzuipbaarder de koffie, des te droger het brood. Balen. Op het werk is er natuurlijk altijd de gehaktstaaf, maar privé drinkt men toch koffie op de heenweg. En ook zij was daar weer, de treintunnel. Een lange schede waarin luchtledigheid je in gedachten naar de keel grijpt. Boven je een laagje zand met daar weer boven een nogal bakje water. 20 minuten later sjees je Engeland binnen.

Uiteindelijk kwamen we aan bij het Golden Sand Hotel. Onze kamer was te klein en maakte een kleverige indruk. Op de randjes lag onbewogen stof en het vloerkleed was urinemuf. De beloofde internetaansluitingen en koffiemakers waren in geen velden of wegen te vinden. Het badkamertje was zo klein dat je hangende met je knieën vanuit het slaapgedeelte tegen de rand van het bed de toilet in moest richten. Pluizerig schimmel en doortrapt ongedierte heette ons van harte welkom. Goed, het had wat. Buiten reden de grootste limousines af en aan en dat doet je vergeten.

De volgende avond naar een grote club in de buurt van Liverpoolstreet. Een riante uitgaansgelegenheid. Het liep al tegen tienen toen we er arriveerden. Binnen komen was echter vrij lastig. Geen lid, dus de gorilla’s bij de deur weigerden ons binnen te laten. Yes no... yes no... yes nooooo no.... yes yes no.....yes... of course... no no no... no german... yes, dutch.... what.... dildo.. hasj.. amsterdam.... spaghetti... no.. no.... ha ha ha ha haaaa haring... Gelukkig mochten we toen doorlopen.

Direct maar aan het bier. De glazen zijn ruim. Je word er dronken van maar ook opgeblazen. In de hoek van de benedenzaal begon iets. Voorspel door een Emmy Lou Harris typetje uit Nieuw Zeeland. Leuk popje, charmant, lekkere lipjes maar lesbisch, althans... dat zei ze toen ik haar later even vroeg mee te lopen. Burp....

Op precies middernacht ging de bovenzaal open. Tjingle tjangle.... tjingggg... Een Kieth Richards, Brain Jones en Mick Taylor kopie liepen het podium op en gingen vrolijk op een kluitje staan jengelen. Een soort Are You Being Served, maar dan Stones. De Charlie Watts gooide zijn drumstel om en de Bill Wyman probeerde bassend stil te staan. Pas na het intro van 40 minuten verscheen er een Mick Jagger. Met grote sprong en een vuurrood hoofd stoof de maskerade het stage op. De zaal juichte oorverdovend en we keken elkaar eens aan. Tja... hoe was het... paringsdrang bleef uit, maar  het jeukt in de lower fields tot overnemen.

De show was uiteindelijk best grappig. Het blijft natuurlijk een toneelstukje en dat bleef het ook. Na genoeg nodigde een meisje ons uit voor de aftermath. Backstage bij de boy's. Je wilt dan wat doen of ontroerd je medeleven betuigen.... ach ja, bla bla... wat kun je zeggen... good show guys... let's drink... bla bla bla.... hik... Nou... dat ging goed en lekker en nog één.. en weer meer. De mannen waren knus en pruiken hingen scheef over hun gezichten. Met groupies om zijn nek gaf Charlie als kers op de taart een demo van The Stolling Rones weg aan de Kieth. Blauw dropen we af. De whisky deed onze lippen verlammen en gedachten vertragen. Mooi mooi mooi.

Terug in het Golden Sand was alles anders. De nachtportier hield ons tegen. Sirz, zomething plent long...  sis afternone we evacuate the second floorz toozz the fourth.. they spreadzz out insecticide... all overz the placezz.. Medewerkers van de ongediertebestrijding hadden die middag ons hotel onder handen genomen. De waker zweeg verder. Hij had zijn gebit inmiddels in een leeg glas op de balie gezet. Ik staarde er naar. Hoezo, ongedierte? Op weg naar boven zagen we het. Overal stonden rare zwarte doosjes. Net als in de film, ik wil het. Het hele hotel stonk naar reinigingsmiddel en een zacht gesis riep in de verte. Voor onze kamer op de vierde lag een kakkerlak op zijn rug driftig te spartelen. Het monster was reeds half chemisch opgelost. Krakend gleed mijn laars over het dier en pus-gele pap spoot tegen de muur. Jippie.

Later schrok ik wakker. Mijn mobiel ging af. Charlie lag een paar meter verderop zijn huig te föhnen. Hello.. how are you.... well I guess I aaaam doing fine... but It's 4.30 am.... De Kieth aan de lijn. Wee listenezz to ya demo tapezz... we tont beliefff itt..  The Rolling Stoned geloofde onze demo niet. Wat zullen we nou krijgen? Suf hield ik het toestel voor de houtzagerij van Charlie. Ik aanschouwende het spel van 10 paar parende kakkerlakken boven mijn hoofd en sloop weg in hun orgie.

pat