Bierpompen en koorballen

The Stolling Rones hadden een optreden in Amsterdam. Op zich niets bijzonders zou men denken was het niet dat we hier in het hartje van de stad op de wallen en in een studentensociëteit geboekt stonden.

Direct bij aankomst in de stad, werden we al gekweld door het onmogelijk weg bepalen. Wat een versperringen en wat een chaos. De routeplanner deed haar werk voortreffelijk. Nee, dus. Uiteindelijk wel de hele stad kunnen bekijken vanuit een beslagen auto. Erg mooi al die grachtjes en ook zo lekker boeiend. Na de hele grachtengordel 20 keer doorgenomen te hebben werd het hoog tijd voor een rondvaart. Tenminste, dat stelde ik voor. De stoom uit Charlies oren die ruimte zocht was lastig.

Dan plotseling waren we er.. Natuurlijk… eerst nog even paaltjes op de weg. Fuck, houdt het dan nooit op. Je kent ze wel van die levende dildo’s die gaan staan en je alle hoop op een snelle afwikkeling ontnemen. Verwarde zombies op straat, keken ons verdwaasd aan wanneer we zomaar vroegen of en wie de paaltjes kon laten zakken. Iii dddon't knauw man my… don't speak datz.... of iets in de trant van... i lai tom kempe repte laapte... geen touw aan vast te knopen dus. Geloof het of niet, de paaltjes zakten na 10 minuten vanzelf.

Snel uitladen. De studenten hadden een brede ordedienst en men was zo vriendelijk ons een handje te helpen. Bij binnenkomst onsloot zich een gigantisch pand. Indrukwekkend. Zo vanaf de straat verwacht je dat niet, maar er liggen dus 100 meter diepe panden in de binnenstad. Deze ene, konden we dus in. Maar wat gebeurt er in de rest van de straat. Niets aan te zien vanaf de buitenkant. Qua ruimte heeft ieder huisnummer daar het vermogen een voetbalveld te verstoppen, mocht dat nodig zijn.

De speelzaal was prachtig. De geluidsmensen waren gelikt en de zaalmix werd verzorgt door een schone dame. In de coulissen van het podium, zag ik in een bierpomp hangen. Gewoon een tap uit de muur. Als een soort kraan, om even snel bier te drinken. Jah….. daag kunna lullie bieg taapen azzie speult.. hik.. verklaarde een met puisten bedekt pompoenenhoofd mij vriendelijk. De man was al zo vreselijk dronken dat verder vragen onmogelijk was.

Dan naar boven. Het hele pand had zich inmiddels gevuld met studenten. Schurend langs priemende damestepels in te kleine buiktruitjes, liepen we de trappen op. Magere jonge mannen in pakken keken ons aan. Surrealistisch bijna. Een mooi intact gebleven disputenkamer was ons rusthok. Direct bij aankomst in het minipaleisje  viel me op dat ook hier weer zo’n bierpomp in de muur gebouwd was. Hoe ziet het eruit? Geweldig. Een boekenkast vol boeken met daar ergens tussen, een beduusd... ja, bijna verlegen bierkraan. Zo’n tap die je bijna verontschuldigend aankijkt en wil zegggen: Sorry…. ik hang hier een beetje raar…. Ook hier was weer een behulpzame student om ons te vertellen hoe de tap het best leeg gezopen kon worden. Nou eigenlijk was dat helemaal geen slecht idee. Dus pompen maar.

Het voorprogramma liep af en snel bouwden we onze set op. Charlie en Keef  zopen om het snelst. Goofy en ik ook maar dan sneller. Vrij lastig want de ritten naar de pisbakken waren bar en lang.

De enorme zaal was nu tot de nok gevuld met jongintellectuelen. Iedereen zoop. De smaak van onze rock and roll was als die van een kers op een nicotinetaart. De show was rauw en broeierig. Baby.. baby.. ya a starfucka… starfucka starrrrrr…..ohhh yeah…..

Studenten zijn eigenlijk fantastisch. Men giet zich te pletter en laat alle zorgen varen. Bescheidenheid en tolerantie verdwijnen als sneeuw voor de zon en het feest wordt gevierd. Ik heb nog nooit zo veel glazen bier op een podium zien staan als in deze. De bierpomp on stage werd letterlijk leeg gezogen. En niet alleen door de band. De halve zaal zoog mee.

Een ieder lalde naar harte lust. Om nog eens lekker door te rossen besloten we het concert met Midnight Rambler. Een uitvoering van ruim 25 minuten. In de ene hand bier en de andere een gitaar. … Did you see me jump the bedroomdoor….

Zuipschuiten lagen nu schuimbekkend over de vloer te dweilen en wilde meiden boden zich aan. In het kleedhok boven ging het feest verder. Alles smaakte prima. Er moest zich een heel netwerk van bierleidingen door het pand begeven.

De eerste knokpartijen waren daar. Zomaar. Was mooi te zien. Bordeaux rode lopers geflatteerd met een zuur ruikende bierlucht. Vanuit een ballet acterende koorballen die slap om zich heen mepten. De ordedienst greep hardhandig in en de ene na de andere piskuif verliet horizontaal het pand met snelheden van 100 km per uur.

Buiten tijdens het inladen van de bus werd een aantal warhoofden gearresteerd. Volgens mij de zelfde als die we op de reis heen, de weg vroegen. Men was even blijven hangen.  Goofy zei nog.. hee.... het begint te regenen. Een zooitje studenten stond grijnzend van drie hoog naar beneden te pissen. Zzzuipennnnnnn… oleeeeeeee oleeeeee… galmde het door de straat. Amsterdam bleek een heksenketel en de bierpompen hadden hun werk gedaan. 

Die nacht droomde ik van fietsende varkens, die me alles wilden uitleggen.

pat